whitesunnies
Australië, Azië

Farewell Australië, Hi Bali!

Aangekomen bij ons Hostel Travellers Oasis in Cairns worden we verwelkomt door een vrouw die de Australische levensstijl ook goed te pakken heeft, een zweverig Jomanda-type legt ons uit hoe, wat en waar we heen moeten in Cairns. Als we Cairns gaan ontdekken, voor zo ver dat nog mogelijk is na alle instructies, tips en adviezen van Jomanda, blijkt dat we niets gemist hebben. Het is echt net Blanes, verschrikkelijk -tenzij je 16 bent, van bellyshots houdt en van dansen op biertafels (jaja, daar ben ik ook schuldig aan geweest, maar dat is 9 jaar terug – oké).

Gelukkig hebben we voor de volgende ochtend een auto gehuurd!

We vertrekken de volgende ochtend naar het enige vijfsterren hostel in Australië; Rambutan. Met recht 5 sterren, want het is een heerlijk hostel. We verblijven in een geweldige 4-beds dorm met eigen badkamer, een ideaal zwembad met lounge banken en idem muziek. Iets wat resulteert in echt he-le-maal niks doen in Townsville, behalve zonnen. Goed verhaal, lekker kort.

rambutan

Als we na drie dagen de zon aardig in onze bol hebben wordt het tijd voor de volgende bestemming, Airlie Beach. Het is een rit van 3 uur met als hoofdattractie de Whitesunday islands. Natuurlijk gaan we niet per ferry richting het island, want – veel te langzaam, dus hebben we een rafting tour. De kapitein maakt er een feestje van door hier en daar extra snel, een extra bochtje te maken en wij genieten dankbaar. We varen naar Hill Inlet waar iedereen (precies dezelfde) foto’s maakt, snorkelen in het Great Barrier reef – wat heel indrukwekkend is met al zijn kleuren en vissen – en maken een bezoekje aan Whitesundays – het witste strand dat ik ooit gezien heb! Echt zo wit als een A4tje.

Van Airliebeach gaan we terug richting Cairns om daar het vliegtuig richting Bali te pakken, terug bij Jomanda in het Traveller Oasis hostel, waar ik de vorige blog schrijf en we uitzoeken wat we eigenlijk in Bali willen zien en doen. We hebben een hele lijst met cafés, restaurants, bezienswaardigheden en activiteiten zonder een idee hoe ver alles van elkaar vandaan is of andere praktische informatie. Wel hebben we voor 11 dagen een Airbnb geboekt in de zogezegde nieuwe hotspot Changgu voor $21 dollar per nacht, wat natuurlijk een prikkie is.

De vlucht naar Bali gaat niet zonder schokken en stoten, letterlijk – want als we eenmaal uiteindelijk in het vliegtuig zitten hebben we last van flinke turbulentie, maar ook figuurlijk – want als we eerder die middag ruim optijd – snelle leerling – op het vliegveld van Cairns staan blijkt dat we een ticket moeten hebben waaruit blijkt dat we Indonesië weer verlaten. Dit omdat je er maar 30 dagen mag verblijven – tenzij je jou visum verlengt, wat wij wellicht van plan zijn. Om die reden hebben wij nog geen ticket waaruit blijkt dat we Bali gaan verlaten. Gelukkig heeft de vrouw achter de servicebali een goede tip; een ferrytocht vanuit bovenin Indonesie naar Singapore is de goedkoopste optie. Voor $50 itt hebben we twee tickets geboekt -die we niet zullen gebruiken – maar ons wel aan boord van dit vliegtuig naar Bali laten.

Een email dat de boeking in gang is gezet krijgen we per direct, de daadwerkelijke boekingsbevestiging krijgen we niet. Als we, twee uur later en een kwartier voor de incheckbali sluit nog steeds geen bevestigingsmail hebben ontvangen ziet het er naar uit dat we een vliegticket moeten boeken. Iets wat veel duurder is, maar we kunnen niet veel anders. Ik zoek op wat de goedkoopste vluchten zijn en kom uit op een vlucht van $65 p.p. naar Maleisië, toch wacht ik met het boeken van de vluchten. Vooral in de hoop dat de bevestigingsmail wellicht toch binnen komt en we niet nog eens een pak met geld onnodig uitgeven. Als ik voor de zoveelste keer bij de servicebali sta wordt er een manager bijgehaald. Als zij de boekingsmail ziet keurt ze die binnen een minuut goed. Blij dat we niet meer onnodig geld hoeven uit te geven en we op tijd zijn voor het inchecken springen we gillend op en neer.

Een andere backpacker die we in het hostel van Cairns hebben ontmoet, Lyanca heeft al die tijd op ons gewacht – die lieve schat – en is ook blij voor ons, maar we kunnen er allemaal niet over uit hoe bizar het is dat we dit ticket nodig hebben, hoe we twee uur lang hebben gewacht op een bevestigingsmail die we uiteindelijk niet eens echt nodig hadden èn hoe onduidelijk deze voorwaarden zijn bij het boeken van zo’n vlucht.

Weer een reizigersles rijker stappen we moe om 4 uur sochtends het vliegtuig uit in Bali. We kunnen niet snel genoeg ons bedje inkruipen als we uiteindelijk een uur later aankomen bij ons verblijf.

Eenmaal op Bali verteld het stel van de Airbnb ons dat iedereen overal heen gaat per scooter. Nou daar moeten we dan ook maar aan geloven. Het verkeer in Bali is misschien wel de grootste cultuurshock. Nederlanders noemen het een zootje ongeregeld, hier noemen ze het verkeer Organisch. Ik weet niet hoe organisch het precies is om het voetpad te gebruiken om auto’s in te halen. Of gewoon maar te gassen als je ergens tussen wilt komen, omdat voorrang geven hier simpelweg niet bestaat. Maar ik neig zelf meer naar de Nederlandse kijk op het verkeer. Wel moet ik eerlijk toegeven dat ik echt met een glimlach door het verkeer scheur en – kan ik niet linksom via het voetpad inhalen, rij ik rechtsom tegenliggend verkeer tegemoet om mijn voorgangers in te halen. En waarom ik überhaupt aan het inhalen ben weet niemand, want we hebben alle tijd van de wereld! Heel letterlijk.

We weten al snel de leuke restaurantjes te vinden in Bali – ervaringsdeskundig als we zijn geworden dankzij Melbourne. En die leuke restaurantjes, dat zijn er veel! De eerste twee dagen is het wat bewolkt wat ons de tijd geeft urenlang bij verschillende cafés langs te gaan. De derde dag is het eindelijk prachtig weer! Na een ontbijt in onze AirBNB vertrekken we daarom richting één van de Beachclubs die op ons lijstje staat: Ku de Ta. En wat is dat geweldig. We hoeven niet lang na te denken over de eis van een minimum spend voor een luxe zonnebed, want we hebben het verdient – vinden we zelf. Helemaal weer wat voor ons, op ons wenken bediend worden, heerlijke drankjes en culinair genieten. Voor we het weten hebben we onze minimum spend bereikt, wordt het avond en tijd om naar huis te gaan.

De volgende dag proberen we een andere Beachclub; Cocoonbeach. Een lagere minimum spend voor een bedje, dat kunnen we natuurlijk niet weerstaan. Cocoonbeach is ook prachtig en de muziek is er nog leuker, al overtreft het Ku de Ta bij lange na niet. Na een uur of 5 beginnen er wat wolkjes aan de lucht te komen en gaan we shoppen. Eerder was het ons nog niet gelukt om de leuke boetiekjes te vinden waar ook wij konden shoppen – aangezien ons beperkte budget, waardoor kleding toch een lagere prioriteit krijgt dan de reis zelf. Maar nu hadden we de boetiekjes dan toch gevonden en kochten we vier jurken en een heleboel armbandjes voor een spotprijs. Onderhandelen is nog iets wat ik prachtig vind op Bali. Vragen hoe duur iets is, een veel te lage prijs bieden, weglopen en kijken of ze je terugroepen omdat je het toch voor jouw prijs mag kopen. Dat is nog eens topsport shoppen.

Ik mag wel oppassen dat ik alle gewoontes van hier niet mee naar huis neem, voor ik straks op mijn scooter het voetpad over cross om een auto in te halen richting de Albert Heijn waar ik vervolgens sta te onderhandelen over de prijs van de appels. En dan straks verbaast zijn dat ze me bij de AH niet terugroepen – als ik weg loop, omdat ik de prijs te hoog vind.

noosa
Australië

Laatste dagen van Australië

We zijn weer op reis. Hoogste tijd weer voor een blog. Maar eerst nog even een recap van Melbourne, want wat een inspirerende tijd. Sowieso natuurlijk de hele reis. Een vast contract – vaste baan opzeggen. Alles achterlaten en met je leven in een rugzak en een beetje spaargeld op reis gaan voelt als ontsnappen aan de realiteit. When nothing is certain, anything is possible. Als je zo gesetteld bent als wij in Melbourne vergeet je soms even waar je mee bezig bent, reizen.

Melbourne is echt een te gekke stad. Van Noord Melbourne waar alle vegan hippies zijn tot South Melbourne met zijn materialistische snobs. Ik heb echt nog nooit zoveel mega goede, creatieve, restaurants en café’s in één stad gezien. En ik heb er bij veel mogen eten of drinken. Van een signature Martini Espresso met bevroren slagroom on top bij Eau de Vie, een tente verstopt in een steegje zonder ook maar enige aanwijzing van een barentree tot een compleet drie-gangen dinner voor $24 pp bij Marrocan Soup Bar. En van een asian-sharing-dinner bij ChinChin tot heerlijke medeteriaanse falafel bij een soort afhaalrestaurant genaamd VERY GOOD FALAFEL. Voor iemand die gek is op uit eten of uit drinken is Melbourne echt een eindeloos culinair avontuur. Ik ben dankzij alle mensen die ik heb ontmoet en de eindeloze keus in goede cafés en restaurants serieus verliefd op Melbourne, al zou ik er niet kunnen wonen. Het is te ver van familie en vrienden en momenten als zwangerschappen, verjaardagen en feestdagen zou ik in de toekomst niet willen missen.

25 September 2016
De dag is eindelijk aangebroken. Aftellen is afgelopen. We staan die dag hysterisch op. Gillen, springen op en neer en al rennend door het huis pakken we alle spullen in de twee rugtassen die we nog maar weinig uren echt op onze rug hebben gehad. Het voelt voor ons allebei meer als een vakantie, waarbij we met een paar weken terug komen naar onze Grannyflat, maar niks is minder waar. De Grannyflat laten we namelijk achter, het is een misschien-wel-tot-nooit-meer-ziens.

We bestellen een Uber, een app waarbij je een taxi/uber kan bestellen -iets wat we in Melbourne regelmatig gebruiken, en worden naar het vliegtuig gebracht. Het gaat allemaal verschrikkelijk makkelijk. Voor we het weten zitten we drie uur later in Brisbane onderweg naar Jucy, waar onze huurauto –fiat punto’tje – op ons staat te wachten. Doordat we een vlucht vroeg in de ochtend hebben zitten we om 10 uur in auto, met gierende banden op weg naar het strand in Noosa.

Noosa is een schattig strandstadje op een uur rijden van Brisbane. Gelukkig is onze Fiat een automaat, want hoewel links rijden doodgewoon is dankzij de tijd in Melbourne, is aan de verkeerde kant schakelen een uitdaging die ik liever uit de weg ga. Als we aankomen in Noosa parkeren we met geluk op de gratis parkeerplek in het national park van Noosa en lopen we op ons dooie gemakje richting strand. Wat went dat wandeltempo snel. Ik kan me niet meer voorstellen dat ik ooit sneller heb gelopen als het tempo wat we nu hebben, dat van een hoogbejaarde oma. Heerlijk! Zon, zee en strand. We spenderen de dag in Noosa en slenteren wat door het stadje. Noosa is prachtig met zijn palmbomen en heerlijke strand.

Eerlijk gezegd doen we de volgende dagen niet veel meer dan genieten van verschillende strandjes en stadjes, de zon en lekker eten. Van Noosa naar Brisbane, van Brisbane naar Burleigh Head Beach en Byron Bay. Het rijden door Australië is echt het ultieme gevoel van vrijheid. Met de zon in de lucht en prachtige landschappen om ons heen wennen we steeds meer aan het idee dat we niet ‘op vakantie’ zijn, maar dat we de Grannyflat in Melbourne echt achterlaten.

In Burleigh Heads nemen we een salade van Govinda’s – aanrader –  mee het strand op om tijdens de zonsondergang te genieten van ons dinner. Ultiem geluk. Die avond rijden we door naar Byron Bay.

Byron Bay is een stadje naar ons hart. We verblijven twee nachten in het Beach Hostel Byron Bay. Een heerlijk hostel, op steenworp afstand van het strand. Oké ik ben niet zo’n goede steenwerper, dus in mijn geval ben je even bezig met dat steenwerpen, maar lopend doe je er 2 minuten over. Daarnaast heeft Byron Bay een heerlijk sfeertje, leuke cafétjes en is er iets meer te doen en te beleven dan in Noosa of Burleigh Heads. We gaan –iets te vaak – uiteten en genieten op volle toeren. We genieten zo erg, dat we vaak vergeten foto’s te maken. Dat is het leven.

Afbeeldingsresultaat voor beach hostel byron bay

Beach hostel Byron Bay

Dat we misschien iets teveel opgaan in de relaxte levensstijl waar alles ‘too easy’en ‘no worries mate’ is die Australië kent, blijkt als we op het vliegveld van Brisbane komen om onze vlucht te pakken. We zijn ervan overtuigd dat onze vlucht om 7.30 gaat, tot bij het inchecken van de bagage via de zelfbediening we onze vlucht er niet tussen zien staan. Blijkt dat ons vliegtuig een kwartier later al de lucht in gaat. No worries mate, dan vliegen we toch om 13.00 naar Cairns. Too easy.

world
Australië

Een update

Na 8 maanden Australië zijn we aardig ingeburgerd. Linksrijden is doodgewoon. Net als eerst rechts kijken tijdens het oversteken. Als ik iemand niet goed heb verstaan zeg ik: aye? Laatst betrapte ik mezelf erop dat ik, no worries mate zei tegen een gast bij Vegiebar. Waarna ik een raar gezicht trok en mezelf afvroeg, zei ik dat nu echt? Mate? Het wordt voor gasten steeds lastiger te raden waar ik vandaan kom. Een nieuwe Nederlandse collega hoorde aan mn accent niet dat ik Nederlands was. Helaas nog niet goed genoeg ingeburgerd om voor Australisch te worden aangezien, want ze dacht dat ik uit zweden kwam (die krijg ik vaker). Maar het echt Hollandse accent is er vanaf. Iets anders kleins; alles wat we moeten betalen voor de rest van de reis wordt berekend in AUS Dollars. Geen Euro’s. Terwijl dat we eerst in Australië aankwamen alles nog teruggerekend werd.

Koffie
En dan koffie. Koffie drinken is echt een ding in Melbourne. Overal wordt koffie gezet door ervaren barista’s  en de verschillende stijlen koffie zijn ontelbaar. Latte, flat white, short black, long black, double espresso, cappucinno, piccolo, shot mac, long mac, mocha en dan vergeet ik er nog een paar. Op al die koffie’s zijn er variaties op hoe sterk je de koffie wilt, in wat voor cup en met wat voor melk. En vergis je niet in hoeveel mogelijkheden dat iemand geeft. Als iemand gewoon een latte besteld, blijf ik automatisch nog een paar secondes wachten, lichtelijk verbaasd doordat niemand in Melbourne “gewoon” een latte besteld.

Fietsend
We fietsen allebei elke dag naar het werk. De fietsen heb ik gekocht bij een sociale werkplaats die van de gemeente fietsen gedoneerd krijgt, die ze opknappen en voor 50 aus dollar verkopen. Toch even omrekenen voor de thuisblijvers; dat is zegmaar 35 euro. Normaal zouden we dat betalen voor een week reizen met de tram. Van het geld wat we op tramkosten besparen halen we dan vooral weer veel koffie.

Sportschool
Wonen in Melbourne voor zo’n tijd geeft mij ook de kans om weer lekker te sporten. Ik ga drie keer per week naar de sportschool. Hardlopen, circuittraining of boksen. Gelukkiger krijg je me niet. Na 8 maanden niets te hebben gedaan voelt het echt weer goed om te zweten.

En wanneer gaan we weer?
Toch zou ik graag de sportschool op willen geven om door te reizen. Nederland missen we totaal niet, het reizen missen we enorm. We kunnen niet wachten om de rest van onze reis voor te zetten, maar we hebben nog wat meer geld nodig voor dat kan gebeuren. Tot die tijd houden we ons bezig met het plannen ervan. Vliegtickets, AirBnB’s, Hostels en verschillende toers bekijken en boeken, blogs lezen, inspiratie opdoen en bedenken hoe, wat en waar. Globaal komt er eindelijk een plan. Over 12 weken gaan we richting Brisbane, dan Noosa, Byron Bay, Cairns, Townsville en Arlie Beach (Whitehaven beach). Terug naar Cairns en van daar is het ticket naar Bali geboekt. Op Bali hopen we een maand (of langer?) te kunnen verblijven. En van daar zien we weer verder.

Planning.
Bij het plannen van zo’n reis komt er heel wat kijken. Ik vind het zonde om ergens heen te reizen wat ik niet leuk (genoeg) vind, of om dingen te missen als ik ergens heen ga. Ik lees daarom veel recensies, maar kijk ook naar wie een recensie schrijft, want het advies van een 40-jarige natuur liefhebber kan nogal verschillen van dat van een 25-jarige luxe libi liefhebber. Voor iedereen is een reis anders, iedereen houd van andere dingen. Dat klinkt heel logisch, maar ik vergat dat op sommige momenten.

Kiet en ik hadden het er laatst over hoe we eigenlijk hadden verwacht continue met onze backpack op te lopen en van plek naar plek te gaan, maar dat is eigenlijk niet waar we echt het meest van genieten. Wij zijn echt dol op lekker eten en gezellig drinken. Zon, zee en strand en vooral alles dat niet te toeristisch of te cultureel is. Natuurlijk vinden we het leuk een stukje cultuur mee te pakken, maar meer in ervaringen dan in gebouwen of musea. In Japan willen we bijvoorbeeld echt een tea ceremony meemaken om maar even iets te noemen.

We doen ons best zoveel mogelijk te sparen voor onze reis maar doordat de huur toch best wat geld kost en we niet als kluizenaren willen leven is het lastiger dan gedacht. Hopelijk lukt het evengoed alle dromen te verwezenlijken, maar eerlijk is eerlijk; het is spannend. Gelukkig zijn we allebei flexibel en weten we als geen ander om te gaan met veranderingen.

Dat we 25 september naar de oostkust van Australië vliegen staat in ieder geval vast. En ja, we zijn echt aan het aftellen. #76dagen

vegiebar
Australië

Livin the libi

Inmiddels zijn we meer dan een maand in Melbourne. Tijd vliegt echt voorbij.

Nieuwe baan
Ik heb the Emerson inmiddels ingeruild voor Vegie Bar. Iets compleet anders. Van een nachtclub naar een veganistisch restaurant. Een geweldig, mega druk restaurant. Toen ik op een maandag langs restaurants en cafés liep was Vegie Bar het enige restaurant in de wijde omgeving waar een rij stond voor een tafel. Dat gaf mij goede hoop dat ze er mensen nodig zouden hebben en een week later had ik mijn eerste shift.

Ik denk dat Melbourne echt een stad is waar je moet wonen voor je ervan gaat houden. Meiden die we in Sydney hebben ontmoet vonden er niets aan en zijn snel in het vliegtuig gestapt naar de Gold coast en het scheelde niet veel of wij hadden dat ook gedaan. Vergeleken met Sydney is Melbourne over het algemeen ook een stad waar mensen nuchterder zijn. Of vreemder. Ik weet eigenlijk niet zo goed hoe ik deze stad moet omschrijven. Ik heb nooit meer biseksuelen, lesbiennes en homos ontmoet als in Melbourne. Laatst zat ik na te borrelen met collega’s en was ik gewoon de enige hetro! Omgekeerde wereld hier down under.

Fotografie
Ik heb ook nog nooit zoveel artistieke mensen ontmoet, vooral mijn collega’s van Vegie Bar  doen allemaal wel iets creatiefs. Producent, schilder, komediant, yoga leraar, zanger, tekenaar, acteur, filmdirector en naast al die banen die (nog) niet genoeg opleveren om van te kunnen leven werken ze dus bij Vegie Bar. Pas ik dus helemaal tussen met mn nieuwe hobby: fotografie.

Talking of which. Ik ga voor een startup “Mous Products” fotos maken voor hun social media. Alles draait om health & fitness en dat is natuurlijk helemaal in mijn straatje. Het idee in grote lijnen is dat ik foto’s ga maken van vrouwen (doelgroep) die een gezonde levenstijl hebben met als idee mensen te motiveren en inspireren. Niets nieuws natuurlijk, want er zijn miljoenen andere kanalen die dat ook doen, maar het geeft mij de kans te werken aan de social media voor een bedrijf en die ervaring kan ik goed gebruiken op mijn cv.

Ik heb vorige week te horen gekregen dat ik het mag gaan doen, een meeting gehad met de eigenaar en ik ben nu druk bezig met het vinden van modellen die ik kan fotograferen.

Wonen in Melbourne
Ik heb in Istanbul gewoond, maar daar deelde ik een huis met een Turkse jongen en een Italiaanse. In Deventer had ik mijn eigen kamer, maar deelde ik de badkamer en keuken met studenten. In Alkmaar woonde ik met Liset en haar broer en natuurlijk heb ik het grootste deel van mijn leven doorgebracht bij paps en mams in Alkmaar.

In Melbourne heb ik voor het eerst echt een eigen huisje samen met Nikiet en dat bevalt echt priem! Soms denk je wel eens na over de toekomst.

Over terug gaan naar Alkmaar.
Uiteraard heeft dat zijn leuke kanten en dat is dan vooral: familie en vrienden weer zien (welcome back party zijn we stiekem al aan het plannen). Maar ons leven is nu zo ontzettend chill. Zorgeloos. We hebben een baan, een huis en sparen voor onze reis door Azië. Ik ben nu al bezig met het samenstellen van mijn bucketlist voor 2017, want ik wil echt weer een mooie reis maken in dat jaar.

Ik ben zo blij dat ik de knoop heb doorgehakt eind 2014 om een wereldreis te gaan maken. Het heeft me echt veel gebracht en heel cliché maar ik sta zo anders in het leven. Ik was voorheen altijd heel erg bezig met “een goede baan” en “veel geld verdienen” “carrière maken” zodat ik een huis kon kopen. Allemaal dingen die mij nu echt niets meer interesseren.

Wat mij nu interesseert? Familie, vrienden en dat ik gelukkig ben en ja, dat is een mega cliché, maar clichés ontstaan niet zomaar. Ik werkte als recruiter bij randstad. Echt een prima baan, veel doorgroei mogelijkheden, inspirerende omgeving, maar niet waar ik altijd van heb gedroomd.

Op reis heb ik mezelf ook afgevraagd: waar word je blij van en hoe ga je daar je baan van maken? En dan is een omgeving als Vegie Bar echt mega inspirerend. Allemaal mensen die hun dromen najagen, de één is net terug van een filmfestival in Europa waar zijn korte film werd gedraaid en in de prijzen viel, de ander is bezig met het opnemen van een film als acteur, de ander is bezig als producent voor een Mazda reclame waat ze in één klap een groot bedrag mee binnen haalt, de ander bereid zijn komedie show voor die eind dit jaar in theater gaat. En ik kan nog doorgaan, maar zo heb ik mijn punt wel gemaakt. Echt gaaf.

Dan is het echt leuk om met fotografie bezig te zijn of dat Kiet een DJ cursus gaat volgen later deze maand.

 

work
Australië

Melbourne / week 2

De stijgende lijn is ingezet. We hebben onze spullen uitgepakt en ons kamertje ingericht, alleen dat is al een heerlijk gevoel. Ik ga om de dag hardlopen en begin met werken bij The Emerson.

The Emerson
The Emerson is een nachtclub die open blijft tot een uur of 5. De security is super grappig en het werk is vergelijkbaar met het werken bij de Poolclub. Ik werk weer in een booth en voorzie mijn gasten van de nodige alcohol. Als het rustig is in de booths help ik mee achter de bar en na een aantal shifts voel ik mij al helemaal thuis. Het enige nadeel is dat het enkel van donderdag tot en met zondag open is en ik dus niet zoveel uren kan maken als ik zou willen. Om genoeg geld binnen te halen voor de rest van onze reis willen namelijk zoveel mogelijk werken, zodat we vervolgens weer als koninginnen kunnen reizen. En daarnaast hou ik van een beetje uitdaging en die is in deze baan ver te zoeken. In de komende dagen ga ik opzoek naar iets voor ernaast, of als het nodig is iets compleet anders. Voor nu heb ik in ieder geval een baan en komt er geld binnen.

Zaterdag
Al een paar weken voor ze jarig is begin ik met het regelen van Nikiet haar verjaardag. De verjaardag van de leukste wereldreiziger kan niet zonder champagne en geweldig kado voorbij gaan. Ik bericht met alle lieve vrienden en familie uit Nederland om te zorgen dat ze zich mega jarig voelt en dat lukt! Iedereen zorgt voor een videoboodschap en een bijdrage voor het kado: een zes weken lange DJ cursus! Ik kan stiekem niet wachten tot ik het kado kan geven, maar voor het zover is hebben we een toer: een spadag, aardbeien plukken en een wijnproeverij. Na een dag van bijna 10 uur toeren komen we terug in St Kilda.

De avond
Doordat ik de avond ervoor bij The Emerson heb gewerkt had ik wat slaap nodig voor we met de voetjes van de vloer zouden gaan in Melbourne. Fris en fruitig stappen we vervolgens om 23.00 in onze Uber om de verjaardag te beginnen met een glas champi in Crown casino. We krijgen al helemaal het Vegas gevoel als we langs alle pokertafels en gokmachines lopen.

Vervolgens gaan we door naar een club in het Casino, Club 23. Dit doet ons weer denken aan The Standard in New York door de geweldige bar en het prachtige uitzicht. En op dat moment realiseren wij ons extra hoe fantastisch het is dat we dat soort mooie plekken van de wereld hebben mogen bezoeken en wat voor geweldige ervaring deze hele reis is.

Na nog meer drankjes en nog meer clubs gaan we uiteindelijk naar huis waar ik eindelijk de video’s mag laten zien! Nikiet blijft maar zeggen hoe lief ze het van iedereen vindt en voelt zich mega jarig. Missie compleet! Ook is ze mega blij met de DJ cursus die ze later dit jaar zal gaan volgen. Nogmaals enorm bedankt iedereen!

Beste verjaardagskado
De volgende dag slapen we uit en gaan we uitgebreid brunchen bij Fitzrovia. We genieten van nog meer champi, want nikiet is nog steeds jarig en na de brunch check ik even mijn email. Ik gil het uit als ik de email van Suba zie. Het huisje waar we eerder die week hebben gekeken wordt aan ons toegewezen! Het is een geweldig huisje in de achtertuin van een stel wat net een paar maanden terug het complete huis heeft gekocht. We hebben dus echt ons eigen keukentje, woonkamertje, badkamer en slaapkamer en zelfs onze eigen entree via de schutting. En hoe kan het ook anders dan dat deze twee oma’s van 25 jaar oud komen te wonen in iets wat een ‘granny flat’ wordt genoemd. Hylarisch. Genoeg reden voor nog een glas champi. Omdat we tot 6 april huur hebben betaald in St Kilda verhuizen we per 4 april naar onze Oma-appartement wat ons wat tijd geeft om te verhuizen. We kunnen stiekem al niet wachten!

Sake
Aangezien we zoveel tijd met elkaar hebben doorgebracht in de afgelopen 7 maanden lijkt het ons goed als we allebei ergens anders gaan werken. Ondanks dat we nog niet op elkaar uitgekeken zijn gaat Nikiet werken bij Japans Restaurant: Sake. Daar krijgt ze drie weken lang training voordat het nieuwe filiaal wordt geopend. Aan het eind van de drie weken mag ik hopen dat ze Japans spreekt! Nog nooit meegemaakt dat een restaurant zoveel tijd (en dus geld) in een training steekt van het personeel, onwijs professioneel. Na de eerste trainingsdag komt Kiet vol energie terug. Als ik vraag wat ze ervan vond is het antwoord; leuk, interessant, veel geleerd, vooral Japans. Ze willen al het personeel allround maken en er staat dus onder andere nog een koffiecursus van Lavazza, een wijncursus en een proeverij van het eten op de planning. Super gaaf!

Hoe langer we in Melbourne blijven, hoe leuker we het vinden! Kom maar op met week 3!

 

Melbourne
Australië

Melbourne / week 1

Verschrikkelijk Melbourne
Een week vliegt voorbij. Wat vonden we Melbourne verschrikkelijk.. Verschrikkelijk om met onze kater, met een mega backpack door het grauwe melbourne te lopen en bij alin de freak aan te komen, verschrikkelijk bij het backpackershostel waar het wel heel schoon was, maar waar er van de 6 kamergenoten altijd wel iemand ligt te slapen, waardoor je het licht niet aan kan/wil doen. Natuurlijk heb je ook een klein beetje stress omdat je niet weet waar je uiteindelijk gaat wonen en wanneer en waar je gaat werken. Vooral ook omdat we in de laatste weken Sydney niet bepaald de hand op de knip hebben gehouden. En laten we eerlijk zijn, ook de eerste indruk cbd (central) melbourne was best verschrikkelijk. Alle leuke tentjes zijn namelijk verstopt, waardoor er een straatbeeld overblijft van sfeerloze restaurantjes. We hadden al bijna ons ticket richting de oostkust geboekt!

Huizenjacht
Vanuit het backpackershostel gaan we opzoek naar een huisje, want we hebben geen lieve oom en tante die ons een warm welkom geven en ook geen collega met een schattig appartementje in het centrum die het gezelliger vind met als zonder ons. En goedkoop is het backpackershostel niet, we betalen er 40 dollar per persoon per nacht en met de formule 1 voor de deur wordt dat een paar dagen later 70 dollar per persoon per nacht! Een kamer huren is dan goedkoper.

Al snel komen we uit bij een soort makelaar die zich richt op de backpackers met ingerichtte woningen. De ‘budget plek’ die de makelaar heeft is een kamer in een shared house voor 180 dollar per persoon per week. Als we er aankomen lopen we eerst twee meiden tegemoet die voor de deur op de grond zitten, daarna een jongen in zn onderbroek in de keuken en dan zien we de kleine vervallen kamer met twee matrassen op de grond en amper ruimte voor onze kleding. We moeten één badkamer delen met ongeveer 6 tot 8 personen. Klinkt erg romantisch.

Blijkbaar spreekt ons gezicht boekdelen en ze bied ons twee andere kamers aan, die al stukken beter zijn, maar gelijk 250 dollar per persoon per week kost. Best veel geld voor de kleine ruimtes. We gaan er nog even over nadenken, zeggen we (en iedereen weet wat dat betekend).

Flatmates
We speuren verder en komen in contact met Rachel die een kamer heeft voor een paar weken in St Kilda. Daar wonen we nu, we hebben voor 3 weken een heerlijk huisje, vlakbij het strand. St Kilda is een super schattige suburb van Melbourne met veel sfeervolle restaurantjes en cafes. We wonen samen met een super nieuwsgierig pakistaans stel die in 10 maanden nog minder van Melbourne hebben gezien dan wij in een week, een mega warrige, creatieve moeder en haar game verslaafde tienerzoon.

Het lijkt af en toe wel een film.

Ook hebben we allebei een baan, waar we deze en volgende week beginnen. Melbourne is toch zo verschrikkelijk nog niet.

Urbanlist
Urbanlist wordt onze nieuwe BFF, een website vol tips, waardoor we er al snel achter komen hoe we de leuke restaurantjes kunnen vinden. Waar de restaurants van buitenaf vaak niet meer zijn dan een simpel uithangbordje kom je via gangetjes, trappetjes en soms alleen per lift op de leukste plekken.

Onze favoriete tot nu toe zijn de rooftopcinema, een betaal-wat-je-het-waard-vind restaurant en eentje in afrikaanse sferen waar we goed in de olie raken dankzij onze nieuwe favoriet. Omdat onze RSA (responsible service of alcohol) uit Sydney (NSW) niet geldig is in Melbourne (VIC) leren we opnieuw het belang van verantwoordlijk alcohol serveren en leren we dat Tequila de enige spirit is die je niet slaperig maakt. Dat moesten we natuurlijk, iets minder verantwoordelijk, uitproberen. Tequila met sinasappel en kaneel. Goud.

Inmiddels dus, zonder kater, met een baan en een plek onder de zon, vinden we Melbourne al stukken leuker! Hopen dat die stijgende lijn doorzet en wie weet gaan we net zo van Melbourne houden als dat we van Sydney doen.

661621804461ddca3b0391475b669487
Australië

Every end is a new beginning

We zijn onderweg. Een 2uur durende busrit richting palmbeach. Het eerste halfuur staan we onhandig met tassen tussen onze benen, maar lang niet zo vervelend want je weet dat je opweg bent naar een mooie bestemming. Daarnaast is het herfst, maar 30 graden. Echt niets te klagen dus.

We zijn inmiddels ook profs in het inpakken van alles wat we nodig hebben in twee tassen, dankzij al het verhuizen tussen het huis van mijn tante buiten de stad en het appartementje in het centrum waar we samen met Elle in ons twee persoonsbedje slapen.

Eenmaal in Palmbeach genieten we van de zon, ons boek, muziekjes en de zee. Na een paar uurtjes strand, gaan we richting een tentje voor een groene smoothie. We zitten op de queen sofa met uitzicht op het strand. Veel beter dan dit wordt het niet. We kunnen het niet laten om ook een koffie te bestellen, ondanks dat we hadden afgesproken rustig aan te doen met geld omdat we nu niet meer werken. Dan maar sneller weer een baan in melbourne, want we genieten gewoon van het luxe leven.

Als we later die dag richting onze Airbnb gaan in Freshwater worden we ontzettend gastvrij ontvangen door een meisje eind 20; Elizabeth. Ze heeft een heerlijk twee kamer appartement en tijdens dat wij onze salade klaar maken kletsen we met haar over van alles. Zo komen we erachter dat ze er ook over denkt om haar baan op te zeggen en de wereld over te gaan reizen, maar doordat ze een goede baan heeft als manager in de IT vindt ze dat toch ook best spannend. We kletsen nog wat verder en in de avond gaat we richting een leuk barretje voor een Brandy Alexander, mijn nieuwe favoriete cocktail met Brandy, creme de cacao en melk of room voor slagroom met een beetje nutmeg als garnish. Als we willen betalen geeft het apperaat: declined aan, tot 3 x aan toe, dus moet ik naar buiten om een geldautomaat te vinden. Wat denk je, staat er geen geld meer op onze rekening!! Heel genant. Gelukkig hebben we nog een andere rekening met spaargeld, maar het blijkt maar weer dat we iets te luxe leven.

bankaccount says: there is food in the fridge.

Gelukkig had Elizabeth de vorige dag al aangegeven eten in de koelkast te hebben wat we op mochten eten, want ze at eigenlijk nooit ontbijt. Vanaf Melbourne word het weer leven van de fooi, om zo genoeg te sparen voor het reizen van de oostkust en nieuw zeeland. Want eenmaal in nieuw zeeland gaan we voor de laatste keer werken voor we Japan, Vietnam en Bali ingaan en dus niet meer kunnen werken.

Je zal wel denken: ze gaan op reis, waarom werken ze zoveel. Ik zal je eerlijk zeggen dat ik dat zelf ook een moment heb gedacht, maar we houden van champagne, uiteten, lunchen, koffie on the go, feestjes waar we een nieuwe outfit voor willen, lipstick en een goed kapsel. Enne. Je moet het lekker niet doen. Genieten doen we dan ook op volle toeren om vervolgens genoeg energie te hebben weer ‘hard’ te werken. Hard tussen haakjes want de baan bij ivy was de leukste en meest chille baan ooit. Hopen dat we een baan mogen vinden met half zulke leuke collegas in melbourne en je hoort mij niet klagen. Ik ben van plan achter de bar te gaan werken, zoals ik mijn laatste shifts heb gedaan bij ivy. Geweldig vond ik dat! Cocktailtjes shaken, korte praatjes over vanalles en continue wat te doen.

Deze laatste weken staan, naast ons luxe leven, in het teken van afscheid nemen van de leukste mensen die we hebben ontmoet. Gek genoeg laat je af en toe een traantje. Ook omdat er een grote kans is dat je de meeste mensen nooit meer gaat zien. Toch gek.

goodbyes
Mijn verjaardag kunnen we niet anders dan vieren bij ivy, onze home away from home. Rond negen uur gaan we 12 maart in feestelijke outfit die kant op, hoe fijn dat je alle mensen daar kent, rijen kan skippen en zelfs entree overbodig is.

We beginnen bij Poolclub, ik krijg een cocktail van Isabel en Kiet regelt champagne met sparklers. Ik voel me super jarig met mn flesje veuve en sparklers. We dansen nog wat en verlaten dan de poolclub. Voor de laatste keer.

Op naar Building One, pacha avond. Eenmaal binnen vinden we al snel onze weg via wat drankjes naar de r&b room. Onze muziek. Daar krijgen we kaartjes voor gratis drankjes. Ook krijgen we een tweede flesje champagne, Moët&Chandon. En later nog een derde, een magnum Moët. Meer drinken in je leven. Ik voel me mega VIP en mega jarig.

goodbyesbirthday

Ik kan met zekerheid zeggen dat ik nog nooit zoveel champagne heb gedronken als tijdens het werken en feesten bij ivy. Net als cocktails. De avond vliegt voorbij met alle leuke mensen die me feliciteren en tegelijkertijd gedag komen zeggen. Ik ga ze missen. Stuk voor stuk. Het gekke is dat we na een half jaar in sydney te hebben gewoond we het echt in ons hart hebben gesloten. Je hebt er je vrienden, je werk en je kent er de weg. Heel gek om dat achter te laten. Helemaal omdat je niet weet of je ooit nog terug komt.

Als we om half 4 thuis zijn kunnen we een uurtje slapen. Vind ik niet de moeite waard, dus na een douche slaapt kiet en ik blijf wakker. Kiet vraagt of ik het zeker weet. Ja natuurlijk antwoord ik volmondig met een opsomming van dingen die ik in dat uur ga doen. Helaas zat de bank iets te lekker en voor ik het weet word ik 5.40 wakker. Shit! We hebben een vliegtuig te halen. Snel maak ik kiet wakker en haasten we ons in onze jeans, pakken we de laatste spullen en zeggen we Elle gedag. Taxi!

Als we net de backpacks in de taxi hebben geladen staat Elle ineens buiten met haar jurk achterste voren en binneste buiten. Ze staat erop om ons te brengen.

We shouwen onze backpacks die later 20 kilo blijken te wegen, van de taxi in Elle haar auto en daar gaan we. Om 5.50 rijden we richting het vliegveld waar we uiterlijk om 6.30 onze bagage kunnen droppen. Gelukkig zijn we om 6.15 op het vliegveld en dus net optijd! 7.00 zitten we doodmoe en met een mega kater in het vliegtuig. Mi gado. Wat een nacht.

De vlucht gaat als een waas voorbij, net als de busrit die daarop volgt. We spreken met een duitser die al eerder in melbourne heeft gewoond en nu weer terug gaat om te slapen in een auto (omg!!). Gelukkig hebben wij een airbnb!

Als we aankomen bij het grote appartementen complex in het centrum van melbourne bellen we aan bij Alin, de verhuurder van de kamer via airbnb. Na 5 minuten komt er een man beneden op twee verschillende schoenen, een gele viezige broek en een vreemd geblondeerd kapsel. Hi, are you Alin? Vraag ik, in de hoop dat het antwoord nee is. Helaas is het Alin. Hij loopt naar de lift en wij lopen hem achterna. Hij schud onze handen niet, heet ons niet welkom, het is gewoon stil. Eenmaal bij de deur van zijn appartement op verdieping 37 loopt hij naar binnen. Ik vraag hem waar de kamer is en na een stilte zegt hij, yeahh… So.. I guess thats your room. Wijzend naar een kamer. We leggen onze spullen er neer en ik doe nog een laatste poging ons meer op ons gemak te stellen, mezelf voornemend nog geen oordeel te vormen. Na een kort en mega vaag gesprek wordt het er niet beter op. Inplaats daarvan begint hij een verhaal over hoe de voordeur niet opslot kan, maar dat het er heel veilig is want er hangen overal cameras.

Als we in de ons aangewezen kamer staan kijken Kiet en ik elkaar aan en inmiddels hoeven we niks meer te zeggen om te weten wat de ander denkt: zo snel mogelijk weg hier! Het bed en de rest van het appartement is minimalistisch maar prima. We besluiten even wat slaap in te halen en zetten een wekker voor later op de dag. We pakken al onze spullen en bestellen een uber. Je zal het niet geloven, dat doen we zelf ook niet, maar we gaan naar een backpackers hostel! Wie had verwacht dat we daar nog zouden belanden. Gelukkig had ik van te voren al wat onderzoek gedaan naar een goed hostel en daar kwam united backpackers als beste uit mijn test. Eerlijk is eerlijk, het is ook echt schoon en er zijn allerlei faciliteiten.

We droppen onze backpacks, die we voor ons gevoel alweer veel te lang hebben gedragen,  in onze kamer en gaan op pad. Ik wil een dougnut om me toch weer een beetje jarig te voelen, want dat gevoel is na de ochtend er wel weer een beetje vanaf. We gaan naar een leuk tentje: doughnut time. Net geopend en erg populair. Niet zonder reden. Mijn flinders doughnut is de lekkerste die ik ooit heb gegeten. Next up: koffie!

goodbyess
Melbourne staat bekend om de goede koffie. Ik ben benieuwd en we vinden al snel een plekje in het centrum waar we in gesprek raken met de bedieningsmedewerker: nicholas. Hij geeft ons tips over waar te eten en het nummer van de landlord. Als we eerlijk zijn weten we niet of we wel willen blijven in melbourne, maar we zijn ook nog een beetje hangover van de ochtend en daar kan het ook aan liggen besluiten we.

Tijdens de coffee word ik onwijs verwend met chandon (meer champagne), limoncello (duh), mijn favoriete geurtje en twee super lieve kaartjes van kiet en roos. De schatjes. Stiekem laat ik een traantje, want de teksten doen me echt goed.

Na een heerlijke soy cap gaan we opzoek naar een tentje voor diner. We hebben afgesproken minder uiteten te gaan om zo wat te besparen, want het luxe libi van de laatste tijd zorgt ook voor een minimalistische bankrekening. Maaar. Een uitzondering voor me verjaardag moet kunnen. We lopen eerst langs een straat vol restaurantjes, aangeraden door nicholas, maar voor ons iets te toeristisch. We lopen wat straten door en waar het ons in sydney een maand kostte om de weg te leren kennen is het in melbourne een stuk makkelijker en belanden we bij red spice waar we genieten van drie heerlijke gerechten. Helemaal kapot besluiten we nog boodschappen te doen om vervolgens terug te gaan naar het hostel. Daar zit ik uren in de keuken, op facebook, instagram en ondertussen schrijf ik deze blog.

Super bedankt voor alle lieve berichtjes! Het doet me echt goed om te lezen dat de blog wordt gevolgd en iedereen meegeniet van onze reis èn dat iedereen een lief berichtje of foto achterlaat om me te feliciteren!

Ik ben benieuwd hoe we Melbourne morgen vinden. Met nieuwe energie. Zonder kater. En ik ben benieuwd hoe snel we hier afscheid zullen nemen.

Beyonce
Australië

Work hard, play harder

Oke, laten we eerlijk zijn. We weten allemaal dat Kiet en ik onszelf niet bepaald backpackers mogen noemen. Een kamer delen met nog 10 personen? Nee bedankt. En over de douche en de wc willen we het al helemaal niet hebben. Oh, die rugtas die we hebben gekocht? Precies 3 keer gedragen. Als je ons een beetje volgt op snapchat weet je ook dat we minimaal 3 keer per week uit eten gaan, nog vaker ergens een kop koffie drinken en niet vies zijn van dure cocktails. Het enige dat we delen met de backpackers is de Australische zon.

Daar werken we dan wel weer hard voor, gemiddeld 40 uur per week bij de Poolclub. Omdat kerst nu eenmaal niet de handigste periode is voor een personeelsfeest van een horecabedrijf was die van Merivale, de overkoepelende organisatie van de poolclub, op 1 februari. En die was ronduit net zo slecht als ons leven op dit moment.

staffparty

Het legendarische feest werd gehouden in Manly, een van onze favoriete plaatsen van Sydney, want er ligt een geweldig strand wat minder commercieel is dan bijvoorbeeld een Bondi en de sfeer is er daardoor ontzettend relaxt. Als we 1 februari van de Ferry afkomen in onze Beyonce outfits zijn we niet de enige die naar het personeelsfeest gaan. Met ons zijn nog zo’n 3000 personeelsleden uitgenodigd, het lijkt daarom net een carnaval parade, want iedereen is verkleed als zijn/haar Guilty Pleasure. Een organisatie als Merivale weet hoe ze het moeten aanpakken. De shuttlebussen staan klaar om ons mee te nemen, eenmaal aangekomen worden we vriendelijk ontvangen door hostesses en staan er barmedewerkers met drank klaar. Al het drank voor die dag is gratis en we genieten van Chandon en Grey Goose.

Als we trek krijgen lopen we naar een grote tent waar lange tafels vol eten staat. Verschillende salades, vlees, brood. Alles is er en alles is bereid door chefs van de merivale restaurants. Dat het goed smaakt is op zeker. Na een gezonde lunch/diner lopen we naar de muur vol gekleurde donuts en hebben we een goede bodem voor de rest van de dag. Het is één groot festival en als het om 7 uur is afgelopen gaan we nog lang niet naar huis.

thestar
Australië

Beter een oeps dan een wat als

Ik werk bij Ivy, maar word maar voor 14 uur ingeroosterd en daar ben ik het niet mee eens. Ik wil meer uren en Ivy kan die niet geven, doordat het slecht weer is en de Poolclub nu eenmaal seizoenswerk is moeten ze de uren eerlijk verdelen. Uiteindelijk zijn Kiet en ik nu aan het werk om vervolgens genoeg geld te hebben door te reizen naar onze andere droombestemmingen en met maar 14 uur komen we niet veel verder dan een vlucht terug naar Amsterdam. Het maakte me niet uit hoe, maar Merivale met ruim 50 restaurants zou toch ergens anders nog twee dutchies kunnen gebruiken?

Nieuwe baan
Helaas worden we niet erg geholpen en kijken we wat om ons heen. The Star, het casino, nodigt mij een week later uit voor een online sollicitatie en een paar weken later ben ik door de complete sollicitatieprocedure heen. Ik ga werken in de PGR, een ruimte waar mensen minimaal twee ton!! per jaar!! spenderen aan gokkasten, roulette, poker of baccarat. Mijn salaris ligt veel hoger bij The Star, vooral ook op feestdagen. Je kunt zelf aangeven welke shifts je wilt draaien en als je een keer meer uren wilt werken kan je die altijd ergens oppikken. Ik ga van 14 uur naar 50uur. De maaltijden zijn gratis op werkdagen (ontbijt, lunch & diner!) en mijn uniform wordt door The Star voorzien en dagelijks gewassen. Klinkt als iets waar ik wel aan kan wennen.

Een paar gratis maaltijden verder kom ik toch wat terneergeslagen thuis van The Star. Ik vind de gasten echt verschrikkelijk! Ik ben niet een type wat snel huilt, maar ik voel me echt een pak ellendig na een paar werkdagen. Ze zijn onbeschoft, veeleisend en er zijn veel Aziaten die weinig tot geen westerse manieren hebben meegekregen en die zelfs niet eens Engels spreken!

En toen?
Mijn tante, die inmiddels een soort tweede moeder voor mij is en waar we na twee maanden nog vol plezier wonen, heeft het al snel door en steekt me een hart onder de riem. Als ik het echt niet leuk vind stop ik toch gewoon en ga ik toch terug naar Ivy? Voor mij voelt dat alleen als opgeven en dat is gewoon niet iets wat je mij snel zie doen. Als ik de volgende dag net zo verschrikkelijk vind als de dagen ervoor belt Kiet me in mijn pauze. Zij weet me als geen ander een goed gevoel te geven en zegt net als mijn tante dat het echt niet nodig is om ongelukkig te zijn, ook al brengt het meer geld binnen, het is het niet waard.

Mijn tante en Kiet hebben gelijk. Na mijn pauze loop ik naar de manager en zeg ik dat ik niet meer bij The Star wil werken. Gelukkig weet iedereen, inclusief alle managers, hoe verschrikkelijk de gasten kunnen zijn en had één van de managers gezien hoe onbeschoft een gast zich tegenover mij had gedragen, dus ze begreep het. Ik ben nog nooit binnen een week ergens gestopt, alles een keer in je leven.

Weer wat geleerd
Wat het mij heeft gebracht is dat je altijd dat moet doen wat je gelukkig maakt en dat geld daarin niet de hoofdrol heeft. Ik werk liever minder uur, voor een minder salaris ergens waar ik me thuis voel, waar collega’s als familie zijn en ik elke dag leuke gasten ontmoet dan dat ik veel verdien, gratis maaltijden heb, elke dag een gewassen uniform, maar gasten die me behandelen als stront. The Star wilde me graag verder helpen naar een andere plek bij The Star, maar ik had mijn besluit al genomen. Nooit meer The Star. Gelukkig had ik bij Ivy alles netjes afgerond en waren ze wat blij dat ik terug wilde komen. Een dag later liep ik alweer rond te paraderen.

moet party
Australië

Werken bij Ivy

Wat we doen bij Ivy? Dat is een vraag die we onszelf ook wel eens afvragen. Werken in de horeca in Australië is heel anders dan in Nederland. In Nederland zijn we gewend alles zelf te doen en met zo min mogelijk collegas een zo hoog mogelijke service te leveren.

Bij Ivy staan we 8 uur of langer bij een cabana, een ruimte die word afgehuurd door een groep mensen. Als cocktailwaitress zorg je ervoor dat die mensen een gezellige tijd hebben, dat doe je door ze van drankjes en pizzas te voorzien, maar vooral ook door te socializen. Praten. Nou laat dat maar aan Kiet en mij over. Mensen willen je toevoegen op Facebook en willen je Australië laten zien, ze willen echt vrienden worden. Dat maakt het werk echt onwijs leuk

Na het werk is er vaak een champagne fles niet opgedronken en dan hopen we dat het een fles Dom Perignon is, al zijn we met Veuve of Chandon ook best tevreden. En als we ons hebben gedragen krijgen we ook een cocktail gratis, bijvoorbeeld een Pornstar of Expresso Martini, Poolside Margarita of een Markers Mark Julep. Ik heb nog nooit zoveel cocktail gedronken in mn leven, simpelweg omdat je dat in NL niet veel doet.

De meest bizarre avond van Ivy
We hebben de rijkste man van India mogen serveren. We waren met 4 waitresses en hadden allen een cabana die we aan het bedienen waren. Hij had een cabana gereserveerd om 22.00 uur, voor zijn aankomst werd heel de poolclub geïnspecteerd door 5 van zijn security’s ook om te kijken waar alle nooduitgangen waren wanneer er wat mis zou gaan. Uiteindelijk kwam de beste man pas om 01.00 uur, met 5 bentleys voorrijden. De voorste Bentley zorgde dat de taxi’s voor hem een stukje doorreden en de achterste Bentley zorgde dat de taxi’s achter hem bleven. De andere drie Bentleys konden zonder enige moeite precies voor Ivy parkeren. Dood zenuwachtig stonden wij daar toen de eerste vrouwen aankwamen. Ze zagen er best relaxt uit, best wel benaderbaar dus dat was ook wat ik deed. Ik heette ze welkom en vroeg ze hoe hun avond was. Ze waren hiervoor bij een restaurant geweest waarvan ik de naam niet ken (en eerlijk gezegd ben vergeten) en ze hadden heerlijk gegeten.

We zorgen dat ze allemaal een glas Dom Perignon Rosé à la $950 per fles krijgen en voorzien ze daarna van Belvedère Vodka en een aantal “shots”, tussen haakjes want na 11 uur mogen we ze geen shots meer serveren (RSA) dus voegen we er de nodige ml aan non-alcohol aan toe. De flessen gaan niet eens voor de helft leeg want na een uur zijn ze $4000 armer (exclusief de fooi die wij hebben gekregen) en weten wij wat we drinken als sluit drankje(s). Voor de beste man vertrok knipte hij met zijn vingers waarna één van de beveiligers met zijn slippers voorzien van goud aan kwam lopen, hem uit zijn schoenen hielp en in zijn gouden slippers. Vervolgens maakte hij een ander handgebaar en wordt de rekening voor hem betaald.

Een van de maten of beveiligers van de beste man bleef ons ook fooi geven die we aan het eind van de avond over de 3 waitresses hebben verdeeld. Kiet, Kate en ik. Ik kan wel zeggen dat we ons daarna een week te goed hebben gevoeld om naar de supermarkt te gaan en alleen maar buiten de deur hebben gegeten om vervolgens weer met de feiten geconfronteerd te worden.